Ik heb de gewoonte om

Ik heb de gewoonte om elke dag een random weblog te pakken en eens op mijn gemak een paar posts te lezen. Geen nederlandse logs, is toch vaak alleen maar zelfbegeiling en ouwe-jongens-krentenbrood. Nee, via de site van Blogger, in de linkerhoek, random een logje aanklikken. Meestal amerikaans, soms in een taal die ik niet kan lezen (alles behalve nederlands en engels). Bij de meeste logs kijk ik nu wat ze op 10 september schreven en wat ze op de 11e schreven. Het klinkt een beetje ziekelijk, maar wat ik zo verschrikkelijk fascinerend vind, is hoe de teneur van een site ineens kan omslaan. Natuurlijk heeft elk amerikaanse weblog het over 11 september. Maar allemaal op hun eigen manier. De een roept op tot vergeldingsacties, de ander tot een kaarsentocht. Een derde is bang zat haar zus dood is, omdat die in NY woont. En weer een ander verzamelt alle mogelijke links naar foto’s en video’s. Ik heb het al meer in “normale” media gelezen deze week, dat mede door de weblogs en homepages, men een beter beeld van de gebeurtenissen krijgt. Zeker omdat de grote sites compleet op zwart waren gegaan door de enorme load aan bezoekers. Wat wordt dan de rol van je weblog? Een persoonlijk dagboek laten? Linkjes op een rij zetten? Nieuwsgaring? Het lijkt mij vreemd om ineens je weblog in de schijnwerpers te hebben staan omdat je een goed en persoonlijk stuk hebt geschreven over de gebeurtenissen. Nog vreemder lijkt het me om de draad weer op te pakken. Wanneer ga je weer de “andere stukjes” schrijven? Oh well, ik moet er allemaal niet zo moeilijk over denken zegt Janneman altijd. Misschien wel. Misschien ook niet. What the hell. Het is vrijdagavond. Ik ga zo een paar biertjes drinken en dan zien we wel weer verder. Nog een quote uit een weblog dan:thinkdink “was this a sick joke about the US emergency response system? Today is 9-11.”