Het nieuws werd de afgelopen week beheerst door de verhalen over PRISM en NSA. Gelukkig is er nog genoeg ander leesmateriaal te vinden. Een selectie!
-
The origin of the 8 hour work day and why we should rethink it – The Buffer Blog – Naar aanleiding van dit artikel heb ik álle notificaties op mijn telefoon uitgezet behalve als iemand belt en als ik een SMS ontvang. Alle badges en berichten staan uit. Een zucht van verlichting. Weer iets meer baas van mijn eigen tijd.
-
WNYC’s Radiolab – 23 Weeks 6 Days – Ik deelde het al op Twitter eerder deze week. Ik ben een fan van de Radiolab podcast en heb al veel episodes geluisterd. Veel van deze aflevering zijn wetenschappelijk van aard, maar in deze podcast gaat het over de verhouding wetenschap en ouderlijk gevoel. Emotioneel en inspirerend tegelijk.
-
[Photos of 1970s rock stars with their parents reveal humble roots in their childhood homes Mail Online](http://www.dailymail.co.uk/news/article-2098596/Photos-1970s-rock-stars-parents-reveal-humble-roots-childhood-homes.html) – Heerlijk! Familiefoto’s van bekende artiesten!
But for their parents, these ultra-famous rock stars were still only grown-up children, whom they doted on and fussed over.
-
[The Revolution will be tweeted Crossmedialog](http://www.crossmedialog.nl/revolution-tweeted-2/?fb_source=pubv1) – Een fraaie uiteenzetting over de relatie tussen de protesten in Turkije en social media.
Het Gezi Park kunnen we zien als het zoeken naar een ruimte door het volk. Een ruimte tot expressie van de maatschappelijk onderdrukte wensen van de burgers om te leven in een welvarende democratie. De social media zorgen ervoor dat deze ruimte niet louter gelokaliseerd is in geografische eenheden, dat wil zeggen dat het Gezi Park meer is dan een stuk grond. Het is een ruimte voor publieke debat geworden en is daarom ook overal op pleinen van andere steden in Turkije herkenbaar.
- Surf Pop: Apple’s Stylistic Return to California — Medium – Dit artikel verwoordt wat ik al sinds maandag niet onder woorden kreeg. De stap die Apple zet is zo anders en polariserend. Je houdt er van of je vindt het belachelijk. Daarmee nemen ze weer afscheid van de massacultuur en keren ze terug naar hun eigen subcultuur.
Veel leesplezier!
