In alle jaren dat ik online publiceer heb ik me zelden of nooit uitgelaten over politieke zaken in binnen- en buitenland. Zelden heb ik mijn mening over maatschappelijke problemen laten blijken via artikelen op mijn weblogs. Ik heb het nooit nodig gevonden om me in politieke discussies te mengen, vooral omdat daar mijn hart niet ligt. Niet dat ik het niet belangrijk vind, maar ik weet waar mijn eigen grenzen liggen als het gaat om debat, discussie en meningsvorming. Zeker online, zeker met de vele anonieme reaguurders. Ik ben te makkelijk op de kast te jagen. Veel onderwerpen zijn té complex en té precair om er uitgebreid online op in te gaan. Dat doe ik dus niet.
Ik heb grote waardering voor iedereen die dat wel doet. Die dag in, dag uit laat zien hoe je kunt denken, hoe een samenleving verandert, waarom discussies belangrijk zijn op dat gebied. Wederom, ik volg het allemaal niet op de voet en ik heb er niet direct een mening over. Maar als een langlopend en veelbesproken weblog stopt vanwege een niet aflatende stroom negativiteit, dan is dat jammer. Als Frontaal Naakt besluit te stoppen omdat ze tegen een muur van haat en onbegrip lopen, bij traditionele en online media. Dan is dat eeuwig zonde.
Het zegt misschien meer over de aard van de debatten in Nederland. Je gaat een boodschap te lijf, niet de boodschapper. Ongeacht wie die boodschapper is.
