Persoonlijke weblogs, of eigenlijk, blogs zonder een winstoogmerk, hebben een heel fijn tempo merk ik. Al sinds jaar en dag zijn er diverse blogs die ik volg rondom marketing, social strategie, content en nieuwe technologie. Misschien is het de tijd van het jaar, misschien is het mijn gemoedstoestand, maar ik krijg het steeds meer benauwd van die blogs. Het gevoel dat vanalles moet.
De 10 manieren om X te bereiken! Zorg dat je Y doet want anders gebeurt Z niet! De 120 beste manieren om X te bereiken op netwerk Y! Let op, hét algoritme verandert, je móet nú dit doen anders raak je in de vergetelheid!
Dat dus.
Ik begin daar meer en meer allergisch voor te worden. Terwijl het rustig scrollen door wat koetjes en kalfjes van een software ontwikkelaar die zijn schetsen deelt voor een nieuwe app, dat is heerlijk. Een foto van een gebouw wat iemands aandacht heeft. Een korte overpeinzing. Het komt allemaal langs en het voelt veel menselijker.
Elk blog heeft een persoonlijkheid nodig en dat is kwijtgeraakt in de mainstream van templates, formats, kalenders en publicatie-ritmes. Finding your blogvoice lijkt een invuloefening te zijn geworden. Terwijl iedereen het al in zich heeft. Vanaf dag één dat je kunt schrijven.
Tot zover, ik ben op Utrecht CS met de trein. Tijd om door de stad naar huis te wandelen. In mijn tempo.
