Soms is het vervelend om gelijk te krijgen

Vorig jaar, eerste kerstdag, hebben we een geweldige dag in Nieuw-Zeeland gehad bij de oude huisbazin van Helie. Ik heb hier eerder over geschreven in een SMTN van begin januari. Tijdens die dag hebben we niet alleen leuke gesprekken gehad, maar ook behoorlijk vergaand gesproken over de sociaal-maatschappelijke verhoudingen in het land. Wij hadden net de moord op Theo van Gogh achter de rug en ook in NZ merkten we dat er toch wel spanningen waren tussen de blanke eilandbewoners, Maori’s en buitenlanders als Aziaten en Moslims. Tijdens dat gesprek werd mij duidelijk dat men in NZ op dit moment exact denkt zoals wij ook dachten: Je moet praten, dialoog zoeken, elkaar begrijpen, maar iedereen moet vooral zijn eigen gang gaan. Wij hadden, en hebben, er onze twijfels bij of dat wel zal leiden tot de gewenste integratie in het land. Dat hebben we ook uitgesproken, maar het werd afgedaan als “Nederland is toch veel anders als ons land, wij kunnen daar goed mee om gaan. Let maar op, wij zullen zorgen voor een goede integratie.” Als ik dan deze ochtend lees dat in Auckland 4 moskeeen zijn aangevallen wegens de explosies in Londen, dan is dat triest. Dieptriest. Ik hoop serieus dat het prachtige NZ niet afglijdt naar een land voor spanning, haat en geweld. Misschien is het wat negatief gedacht van me, is het doemscenario, maar ja. En is het dan vervelend om gelijk te krijgen? Misschien is “gelijk krijgen” een wat heftige statement, maar een dergelijk bericht zet wel de toon. Jammer…