De liefde voor getekende lijnen

Sinds we in Frankrijk op de tentoonstelling van Marvel tekenaar Jack Kirby belandden broeit er iets. Toen Frank nog een klein Frankje was, hadden we geen computers, geen internet, geen spelconsoles en kenden we op TV alleen Nederland 1, Nederland 2 en wat Belgische en Duitse zenders. Maar ik ging elke week naar de bibliotheek en verslond er stripboeken. Ik was lid van de Donald Duck en de Eppo (later Sjors en Sjimmie) en was wekelijks te vinden in Stripwinkel Franka in Breda. Daar begon mijn verzameling stripboeken. Suske & Wiske, De Generaal, Franka, Storm, Rik Ringers, De Rode Ridder. Ik kocht het allemaal en deed niets liever dan de hele avond op mijn slaapkamer stripboeken lezen. Later kwamen daar de Amerikaanse comics bij zoals Spiderman, X-Men, Hulk en Fantastic Four.

Kwijt

Maar ergens in de jaren negentig verwaterde die liefde. In de bovenbouw van het VWO werden andere zaken belangrijker, ik ging daarna studeren en sindsdien las ik vrijwel nooit meer comics en stripboeken. Heel soms probeerde ik het eens met series als Witchblade, The Darkness en Danger Girl. Dat was van korte duur. Ik kocht in die tijd mijn eerste PC met modem en sindsdien ben ik online.

Kriebels

De laatste maanden kriebelt het toch weer. De vlogs van Michael Minneboo maken me nieuwsgierig naar nieuwe titels die in stripwinkels zijn te vinden. Mijn dochter en mijn vrouw zijn groot fan van het Marvel Cinematic Universum dus er zijn vrijwel dagelijks discussies over Iron Man, Thor en Black Panther. De groei in het graphic novel genre vind ik interessant.

Maar waar te beginnen? Ik liep recent eens Stripwinkel Blunder binnen hier aan de Oudegracht in Utrecht. Zonder een echt doel wat ik wilde kopen heb ik me door mijn nieuwsgierigheid laten leiden wat ik tegen zou komen en interessant genoeg vind. De keuze in strips is nog altijd enorm. Dat merkte ik ook toen ik in het voorjaar op de Dutch Comic Con rondliep en een poging deed bij de bakken van Amerikaanse comics. Ik had geen idee waar te beginnen, welke serie de moeite waard is, of ik bij nummer één moet beginnen van een bepaalde titel of juist niet. Dus ik liet het toen aan me voorbij gaan.

Keuze

In de stripwinkel zakte de moed in mijn schoenen toen ik afdaalde naar de kelder. Rijen vol comics, bakken met titels die me soms bekend voorkomen maar veelal vraagtekens bezorgde. Ik zag een kast met Marvel comics en hoopte er iets te vinden om mee te beginnen. Maar ik kreeg keuzestress. Het was te veel. Ik wilde niet een groot bedrag uitgeven aan een verzamelbundel en er dan achter komen dat het toch niet de moeite waard is. Maar wat dan? Uiteindelijk kwam ik met drie titels thuis.

Dating for Geeks

Deze titel kende ik uit de vlogs van Michael maar ook uit de Chez Geeque podcasts die ik zo nu en dan luister. Korte panelen met geeky situaties en relaxte humor. Lekker.

Punk Rock & Mobile Homes

Deze titel kende ik van Michael’s vlog en zoals ik al schreef, de stijl doet me erg aan Robert Crumb denken. Ik heb er een paar pagina’s van gelezen en het is grappig, soms wat flauw, maar wel een stijltje wat me bevalt. De oplettende lezer herkent in onderstaande foto al de beroemde Ramones natuurlijk!

I Hate Fairyland

Deze titel lag op de tafel in de comics-kelder en de cover sprak me direct aan. De titel vind ik fantastisch en de tekenstijl is lekker los. Kleurrijk met waarschijnlijk een donker verhaal. Ik ben heel benieuwd wat dit me gaat brengen, maar ik heb zin om deze comic op een luie zondag te gaan lezen! Ik heb expres nog niets online gezocht over de tekenaar Skottie Young of de serie, ik ga me laten verrassen!

Kunst

Of dit een revival van mijn stripliefde gaat zijn? Ik weet het nog niet. Er zijn nu zoveel andere manieren om me te vermaken, maar de kunst van de strips blijft prachtig. Om te lezen, om naar te kijken en om je in te verliezen. Misschien heb ik mijn oude hobby opnieuw gevonden?

Jack Kirby tentoonstelling, de foto’s

Twee weken geleden postte ik een korte update vanaf mijn vakantie-adres. We waren met de familie op een tentoonstelling gestuit van comic-tekenaar Jack Kirby. Aangezien we allemaal fans zijn van Marvel-films, was het logisch dat we een kijkje namen bij de tijdelijke expositie in Cherbourg (Normandië). We hebben onze ogen uitgekeken bij de originele tekeningen…

King Kirby tentoonstelling

Gisteren kwamen we toevallig terecht op een overzichtstentoonstelling van Jack Kirby, ook wel de King of Comics genoemd. Kirby is samen met Stan Lee verantwoordelijk voor een groot aantal superhelden uit het Marvel Universum en was toonaangevend met zijn vernieuwende stijl van comics tekenen. De tentoonstelling in Cherbourg heeft tientallen originele panelen getekend door Kirby…

Bookmark: Michael Minneboo over strips

S1NGLE: SWIPE van Hanco Kolk & Peter de Wit | Vlog 131 – Michael Minneboo (Michael Minneboo)

Het nieuwste S1NGLE stripalbum van Hanco Kolk en Peter de Wit is uit en heet SWIPE! Wederom zijn de stripmakers erin geslaagd om van hun dagelijkse gagstrip een doorlopend verhaal te maken. Wat vind jij van S1ngle? https://youtu.be/iTHS0NI0jKs […]

Vorige week sprak ik Michael op de Dutch Comic Con en spraken we af om snel een keer samen een vlog op te nemen. Of we het dan over strips gaan hebben weet ik nog niet. Maar zijn blog en vlogs brengen me wel terug in de tijd. Zijn vlogs over Spiderman comics of de laatste uitgave van de Nederlandse Hanco Kolk. Die ik vooral bewonderde voor zijn serie Gilles de Geus. Zoals ik Michael nu bewonder voor zijn kennis van het striplandschap in Nederland en daar buiten.
Ik ga in elk geval mijn oude stripboeken weer eens opsnorren voor we het vlog opnemen!

Communities op de Dutch Comic Con

In mijn jonge jaren bezocht ik in toen-thuisstad Breda vrijwel elk jaar de Strip-3-daagse. Een geweldig evenement voor liefhebbers van stripverhalen. Drie dagen liep ik er rond met mijn gespaarde zakgeld, een plattegrond en een stapel stripboeken om te laten signeren door mijn helden. Henk Kuijpers (Franka), Robert van den Kroft (Sjors en Sjimmie), Peter de Smet (De Generaal) en Don Lawrence (Storm) zijn de eerste namen die me te binnen schieten. Voor mij was het een prachtige wereld.

Ik ontmoette in die tijd niet veel andere stripliefhebbers. Natuurlijk was het festival tot de nok gevuld met die liefhebbers, maar ik zocht er niet echt contact mee. Ik ging mijn eigen gang, ik was niet echt op zoek naar die gelijkgestemden.

Crossover Cosplay

Hoe anders was dat toen ik vandaag in mijn huidige thuisstad Utrecht het Jaarbeursplein opdraai. Vanaf het moment dat ik mijn fiets parkeer naast een van de honderden Harry Potters kijk ik vol verbazing en verwondering rond op de immense Dutch Comic Con. Zes grote hallen in de Jaarbeurs staan vol met cosplayers, games, comics en popcultuur in de breedste zin van het woord. Nog vóór ik mijn jas heb opgehangen ben ik langs 25 jaar videogamehistorie gelopen zoals Mario, Luigi, karakters uit Overwatch, Link, Zelda en meerdere Sims. Ik zie Freddy Krueger een praatje maken met een Star Wars stormtrooper, een groepje Anime-meiden maken zich klaar voor een van de vele fotoshoots en Jack Sparrow staat iedereen die met hem op de foto wil rustig te woord. The Dude uit The Big Lebowski liep er op zijn gemak rond langs de Ghostbusters. Fantastisch.

Grote en kleine communities

Terwijl op het grote podium de Cosplay Catwalk van start gaat, sta ik met open mond te kijken naar een groep mensen die zich hebben verzameld onder de naam Rebel Legion. Deze groep richt zich op kostuums uit de Star Wars saga, specifiek uit de light side van de force. Jedi’s, Wookies, piloten, stuk voor stuk prachtig gemaakte kostuums en accessoires.

Naast de stand van het Rebel Legion is een minstens zo bijzondere groep, de Mandalorian Mercs Costume Club. Een groep mensen die met hun kostuums zich specifiek richten op de Mandalorian Mercenaries uit de Star Wars films. De bekendste Mandalorian-namen uit de filmserie zijn Boba Fett en Jango Fett. Het bijzondere is dat de term Mandalorian nooit gebruikt is in de Star Wars films en dat deze soldaten ook geen enorm grote rol hebben in de originele Star Wars films. Maar hun opvallende en iconische harnassen zorgen dat je ze altijd herkent. Het doel van de wereldwijde community van Mandalorian Mercs is de ideeën van de originele (canon) Mandalorians uit de film uit te breiden met hun eigen creativiteit en persoonlijke voorkeuren. Ze pakken een klein onderdeel van één van de grootste namen in de popcultuur en maken dat eigen, ze creeëren een eigen wereld met bijbehorende regels en afspraken.

Het is makkelijk om van elke bezoeker van de DCC te zeggen dat ze onderdeel zijn van de popculture community, maar daarmee doe je zoveel afbreuk aan de individuele verschillen, de niches, de voorkeuren. Gedurende de dag zag ik overal microcommunities. Zoals de genoemde Mandalorian Mercs en de Rebel Legion. In de hoeken van de hallen ontmoeten gelijksoortige cosplayers elkaar en delen tips en verhalen. Ook binnen het cosplay zijn er weer allerlei niche communities die de moeite van het bekijken waard zijn.

Vind je niche en verdiep

Ik zie eveneens hoe er een markt rondom die communities is ontstaan. Natuurlijk in kleding, props, make-up. Standhouders die zich exclusief richten op pruiken en haarextensies voor een specifieke groep cosplayers. Ik zag een standhouder die verkoelende vesten verkoopt. Voor cosplayers die een hele dag in hun warm kostuum lopen kan dat een verademing zijn. Naast hem kon je trouwens terecht om je kostuum te laten repareren. Een reparatie- en naaidienst, exclusief gericht op cosplayers. Is het zakelijk interessante om je op zo’n niche te richten in een beroep waar je alle kanten op kunt? Je kunt je wel enorm specialiseren in materiaal, werkwijze en kennis. Daarmee onderscheid je jezelf in een redelijk toegankelijk en breedgedragen beroep. Binnen de niches zijn er weer microniches te vinden. Ik zag her en der wat aansluitingen met Lego, denk aan de Star Wars lego serie. Maar wat te denken van de Brickboys die zich exclusief richten op Lego creaties uit de fancultuur en popcultuur.

McFly

Terug naar de Mandalorian Mercs. Terwijl ik de helmen en pakken bewonder zie ik het volgende tafereel naast me. Een kleine meid is met haar vader op stap. Pa heeft een camera bij en filmt de Mandalorian die een polsband maakt. Ineens haalt de tienjarige meid een microfoon tevoorschijn en begint de man te interviewen. Ze vraagt hem het hemd van het lijf. Welk plastic gebruikt hij, wat voor speciale schaar heeft hij. De man beantwoordt alle vragen geduldig en met duidelijk plezier in zijn gezicht. Ik kijk met bewondering hoe het kind zich onderdeel maakt van deze community. Ze zoekt de gelijkgestemden, ze ondervraagt ze en ze leert er van.

Ik vraag me af hoe het was gelopen als ik dat 35 jaar geleden meer had gedaan.

De Dutch Comic Con heeft na vandaag een vaste bezoeker bij gekregen. Ik zal niet snel gaan cosplayen. Maar áls ik dan moet kiezen, dan is dat als Marty McFly of Emmett “Doc” Brown uit de Back to the Future trilogy. Na vandaag heb ik niet alleen meer een Flux Capacitor (1,21 Gigawatts!) aan mijn autosleutels hangen, ik heb nu eveneens een fraaie Biff Tanner kaartenset en gestileerde BTTF print voor aan de muur. Tijd om naar die community op zoek te gaan…

Headerbeeld: Mandalorian Mercs.