Met Paper is digitaal tekenen een plezier

Het gevoel van een potlood op papier. Grafiet op witte vellen. Een 2B potlood waarmee je geconcentreerd je gedachten op papier tekent. Je schetst wat, je krast wat lijnen de goede richting uit. Het puntje van je tong net uit je mond. We hebben allemaal wel eens tekeningen gemaakt. Als ik zie hoe mijn dochter van zes enorm veel plezier haalt uit het maken van tekeningen, dan denk ik aan mezelf rond die leeftijd. Ik ontdekte wat ik kon halen uit de stripboeken van Suske en Wiske, Rode Ridder, Donald Duck en later Storm, Sjors en Sjimmie en vele vele anderen. Ik wilde striptekenaar worden.

Dag en nacht zat ik te oefenen. Ik zat altijd te tekenen. Figuren uit stripboeken tekende ik na. Eerst met carbonpapier overtrekken om het gevoel van de lijnen en de richting in mijn vingers te krijgen. Daarna tekende ik ze uit de vrije hand na. En daarna ging ik zonder voorbeeld aan de slag. Ik maakte mijn eigen stripboekjes met korte verhalen. Het blijft me verbazen hoe mijn dochter dezelfde stappen doorloopt. Ze maakt haar eigen fantasiewereld op papier. Soms is ze in een paar minuten klaar, soms zit ze een half uur geconcentreerd te tekenen en te denken. Ik kan niet anders dan trots zijn dat ze zo met kunst en expressie bezig is.

Vandaag zat ik in de trein op de iPad wat werk voor te bereiden. Ik bedacht me dat ik voor het maken van aantekeningen vrijwel altijd toch wat op papier kriebel of ik typ het direct in in Evernote. Maar beide methoden vind ik niet meer zo prettig. Onderweg begon ik wat te spelen met Penultimate, een app die bij Evernote hoort om aantekeningen en schetsen mee te maken. Ik merkte al snel dat mijn stylus, de Lunatik via Kickstarter, niet de meest ideale stylus is om aantekeningen mee te maken. Ik kan er lastig mee schrijven, zeker als ik een snelle notitie wil maken. Elke notitie moet doordacht en rustig zijn geschreven. Ondanks dat daar een zeker Zen-kalmte en -wijsheid in zit, is dat niet mijn realiteit. In gesprekken kan het snel gaan en dan moet je snel kunnen schakelen. Even wat woorden wegzetten en verder gaan. Wellicht moet ik eens gaan zoeken naar een andere stylus. Suggesties zijn welkom in de reacties.
Maar door het werken in Penultimate vanochtend, kwam ik later vandaag weer terecht bij Paper. Dit is één van mijn meest favoriete apps. Ik gebruik hem niet dagelijks. Het is geen zakelijke app voor me. Het is een app waar ik me weer ouderwets ik kan verliezen. Waar ik met verf, stift, potlood en pen kan kriebelen, schetsjes kan maken, gewoon mijn gedachten kan laten gaan. Ik ben geen tekentalent meer. Ik ben dat misschien wel nooit geweest. En laten we eerlijk zijn, deze app geeft je niet dat tactiele gevoel van verf op een vel strijken, met een potlood precieze lijnen op een vel zetten. De zwarte vegen van grafiet van je handrug vegen. Maar de voldoening is net zo groot om een simpel poppetje te tekenen via de glasplaat van de iPad, om samen met je dochter een verjaardagstekening voor opa te maken en die meteen te mailen.

tumblr_mjnln6XWsV1s5vxi6o1_1280

In de nieuwe versie van Paper zit een Explore functie, waarmee je door tekeningen van anderen kunt bladeren. Vergelijkbaar met het materiaal op hun Tumblr-blog. Hier zitten pareltjes tussen en je vraagt je af hoe ze het voor elkaar krijgen met een stylus. Blijven oefenen lijkt me. Blijven proberen. Blijven doen. Maar nu zou ik wel weer graag het carbonpapiertje hebben om te oefenen…

Hoe ik mijn wekelijkse leesmap maak

Elke zaterdag geef ik hier een rijtje leestips. Artikelen die ik zelf die week heb gelezen en die ik graag deel met jullie, in de hoop dat er iets interessants tussen zit. Iets verrassends, iets wat je nog niet elders hebt gelezen, iets wat je weer zelf kunt delen of kunt gebruiken. Ik wil vanavond wel een kijkje achter de schermen geven, hoe ik deze artikelen op een rij zet en selecteer. Een hoop gebeurt namelijk erg frictieloos en ongeacht de hardware die ik gebruik.

Het gereedschap

Om de lijst samen te stellen zijn deze onderdelen cruciaal:

  • Pinboard – Ik sla mijn bookmarks op bij Pinboard en ik geef ze de tag “leesvoer”. Via de directe link naar de tagpagina kun je zelf al gedurende de week zien wat ik lees én wat ik niet selecteer op de zaterdag. Ik gebruik de bookmarklet om geselecteerde tekst uit het artikel direct als omschrijving bij de bookmark te plaatsen en de juiste tag te geven.

  • Dropbox – Mijn rangeerterrein waar een bestand genaamd leesvoer.md staat. Het bestand vult gedurende de week automatisch met nieuwe links, quotes en opmerkingen.

  • If This Then That – Met IFTTT maak ik een knoop tussen Pinboard en een tekstbestand in Dropbox. Met dit recept kun je zelf een koppeling tussen de twee maken. Je ziet in de configuratie van het bestand in Dropbox dat ik een specifieke schrijfwijze gebruik.

  • Markdown – Sinds het schrijven van Lifehacking met Evernote ben ik een overtuigd Markdown-schrijver. Elke blogpost schrijf ik in Markdown en converteer ik daarna met één sneltoets naar HTML voor WordPress. Er zijn plugins voor die handeling, maar ik hou nog graag even de controle over die stap.

De cocktail van bovenstaande zorgt dat ik elke zaterdagochtend alleen het bestand Leesvoer.md hoef te openen in een teksteditor en de gewenste bookmarks met opmerking kan kopieren en plakken in een nieuwe blogpost. Omdat ik stiekem toch best veel opsla gedurende de week is de lijst vaak te lang voor een leesmap-post. Daarom maak ik weer een selectie in mijn eigen selectie.

x-callback URL’s

Maar daarmee zijn we er nog niet. Dit is alleen nog maar via het web, met de bookmarklet. Omdat ik Dropbox gebruik als rangeerterrein, kan ik tevens vanaf mijn iPad en iPhone direct interessante artikelen in het bestand zetten, zelfs buiten Pinboard om. Dit doe ik bijvoorbeeld via Mr. Reader en Drafts, respectievelijk mijn RSS-lezer en kladblok op de iPad. Op de iPhone gebruik ik Reeder als RSS-lezer. Al mijn RSS-lezers zijn verbonden aan Google Reader, de basis waar al mijn abonnementen staan. Alle genoemde apps maken op een sublieme manier gebruik van de zogenaamde x-callback-URL’s in iOS. Hier zal ik nog eens een aparte blogpost aan wijden. In het kort komt het er op neer dat je met callback URL’s diverse iOS-apps aan elkaar kunt knopen via een specifiek URL schema. Zo kan ik in een artikel in Mr. Reader de tekst selecteren en via het Service menu een actie aanroepen. Deze actie pakt de URL, titel en geselecteerde tekst, stuurt deze naar Drafts, zet het in de juiste Markdown code, stuurt het naar het bestand leesvoer.md in Dropbox en gaat daarna weer terug naar het artikel in Mr. Reader. Snap je het nog? Kijk anders even naar onderstaande video die ik maakte over het proces.

http://www.youtube.com/watch?v=CqUILzTTEY0

Misschien zijn de exacte stappen je niet helemaal duidelijk, maar wat ik nu kan doen is behoorlijk snel en zonder veel klikken een lijst met artikelen vullen. Deze workflow werkt voor mij heel prettig en het stemt tot nadenken hoe je met de x-callback URL’s meer apps aan elkaar kunt knopen om een persoonlijke workflow te maken. Is dit iets wat voor iedereen kan werken? Vast niet. Is het geeky? Zeker weten. Zelf proberen? Begin dan eens met het artikelen “Mr Reader and the servicemenu” en “iOS Automation and Workflows with Draft” op Macstories voor meer achtergrond informatie en demostappen.

Waarom Path mijn nieuwe Twitter is

Tijdens de feestdagen is de relatief nieuwe mobiele service Path best gegroeid als we de cijfers moeten geloven. Zo gek is dat niet. De digitale voorhoede in San Francisco en Silicon Valley hebben de dienst ontdekt en dat heeft zijn weerslag op de voorhoedes in andere landen, zoals Nederland. Wat is Path en waarom is dit “slightly social network” zo interessant?

Wat is Path?

Even een stap terug, wat is Path? Kort gezegd, Path is een mobiele applicatie waarin je maximaal 150 anderen kunt bevrienden om updates mee te delen. Ze noemen zich  ”The Personal Network” vanwege die grens van 150. Die trouwens is afgeleid van Dunbar’s Number. Dat is weer een theorie van hoogleraar evolutionaire psychologie Robin Dunbar uit Oxford en geeft het maximale aantal sociale relaties aan dat iemand aankan.

Path heeft een maximum van 150 vrienden en is mobile-only. Er is (nog) geen webversie, alleen Android en iPhone. Dat maakt het al anders dan de andere netwerken. Tevens heeft Path een heel intuïtief en lekker werkende interface. Er zitten veel handigheidjes in de app verborgen, zoals het klokje wat terugtelt als je in de tijdlijn scrollt. Oprichter Dave Morin noemt Path “slightly social”, omdat je niet per sé een sociaal netwerk nodig hebt om er gebruik van te maken. Je kunt Path heel goed als privé dagboek gebruiken.

http://vimeo.com/32885259

Wat maakt Path zo interessant voor mij?
Path heeft goed gekeken naar de succesfactoren van de grote netwerken als Facebook en Twitter. En daar een eigen draai aan gegeven. Path is by default een privé netwerk. Pas als je wederzijds elkaars vriendschap bevestigd, dan kun je elkaars tijdlijn volgen. Dat is bij Twitter en Facebook ook mogelijk, maar daar moeten wat kunstgrepen voor worden uitgehaald (slotje op je account, lijsten aanmaken, privacy instellingen etc). Path brengt daarom direct een andere vraag naar boven: Wat deel ik en met wie wil ik dit delen? Als ik diverse gebruikerservaringen van Path lees en hoor, dan valt me op dat velen kiezen voor een heel bewust gebruik. Niet zomaar iedereen toelaten op je tijdlijn, niet rücksichtlos alles delen. Op Path zijn veel kleine vriendengroepen te vinden volgens mij. Die tevens via andere netwerken informatie delen met elkaar, maar op Path wellicht een ander soort informatie delen. Foto’s, lokaties, luistergedrag, meer persoonlijke zaken.

Ik zat zaterdag Life in A Day te kijken, de fraaie film van o.a. Ridley Scott, die het leven op aarde laat zien in één dag, gefilmd door duizenden amateurs over de wereld. Een prachtige film. Ondertussen had ik op mijn iPad Path draaien en ik zag de overeenkomsten. Ik zag hoe divers mijn vriendenkring is en wat ze doen op een zaterdag. Met kinderen op de bank een tekenfilm kijken terwijl een andere groep in de kroeg zit.

Dat maakt Path voor mij zo boeiend. Ik ben eveneens erg terughoudend met het maken van verbindingen op Path. Ik vermoed niet dat ik de 150 connecties ga halen. Ik zou het niet eens willen. Ik ben bang dat Path dan weer een overload aan informatie gaat worden. Twitter is dat in de loop van de jaren geworden, maar is goed te managen door bv lijsten en door me niet druk te maken dat ik alles wil lezen. Maar Path heeft een ander uitgangspunt. Een uitgangspunt waarbij het delen onder vrienden centraal staat, niet het delen met het publiek. Een subtiel maar belangrijk verschil.

Dan is er nog de interface die ik al even noemde. Gizmodo noemt het treffend: “Path is the interface of intimacy.” Je kunt inzoomen op momenten van vrienden, een reactie geven in tekst of als emoticon. En ja, daar zit zelfs een fronsend icoon bij, zodat je slecht nieuws niet per sé hoeft te “liken”. Je eigen startpagina kun je fraai personaliseren met een coverfoto en een circelvormige avatar. Het is allemaal goed bedacht en uitgevoerd. Het klopt.

Is Path voor iedereen? Vast niet. Zeker weten van niet. Het is een andere manier van delen. Minder publiek en meer privaat. Intiemer. Persoonlijker. Is het voor merken interessant? Ik betwijfel het ten zeerste. Is het interessant om op grote schaal te monitoren? Nee, daar is het te persoonlijk voor. Ik vraag me af of Path over een jaar nog bestaat. Of er een strategie aan zit waarmee ze zichzelf kunnen onderhouden. Ik hoop het. Want Path is een welkome afwisseling zo aan het begin van 2012.

Een laatste woord over mijn Path gebruik: Ik voeg niet iedereen toe. Don’t take it personal. Omdat we elkaar volgen op Twitter, Facebook of Google+wil niet zeggen dat ik je automatisch ga volgen op Path. Wanneer wel? Dat verschilt per persoon, maar hou als redelijke rule of thumb aan dat ik je toch vaker dan eens moet hebben gesproken en we een aardige offline geschiedenis met elkaar hebben. Ongeveer. Maar daar kan ik van afwijken.

Meer over Path? Ik kan je de volgende artikelen aanraden:

Gizmodo – The Social Network That Stole Christmas

iPhoneclub – Sociaal netwerk Path krijgt nieuwe iPhone-layout en nieuwe insteek

[C Net – Learning to love Path](http://news.cnet.com/8301-33200_3-57354615-290/learning-to-love-path/)

Oprichter Dave Morin tijdens Le Web over Path