🔖 Ask HN: Who are your favourite people to follow on Mastodon? | Hacker News

Ask HN: Who are your favourite people to follow on Mastodon? | Hacker News
Dat is nog eens een verrassende discussie op HackerNews. Ik had het idee dat de reacties voornamelijk over het obscure karakter van Mastodon zouden gaan, hoe niemand er gebruik van maakt, dat het geen lang leven is beschoren want {insert Silicon Valley BigTech}. Maar je kunt in de reacties een aantal interessante user-accounts vinden en extra diensten om Mastodon te gebruiken, zoals een manier om lokale tijdlijnen van instanties te bekijken zonder er lid van te zijn. Handig!

Photographers, Instagrammers: Stop Being So D*mn Selfish and Disrespectful

Photographers, Instagrammers: Stop Being So D*mn Selfish and Disrespectful (PetaPixel)

What does it take to push a farmer to this point? The point where, fed up of thousands of disrespectful photographers, wannabe “influencers” and

Noodkreet van een fotograaf. We zijn met zijn allen doorgeslagen in het volplempen van Instagram met shots van de mooiste plekken op aarde. Het probleem is, het is te veel. We moeten altijd zelf in beeld staan, ten koste van de omgeving. De schrijver geeft een paar pijnlijk zichtbare voorbeelden hoe erg het mis kan gaan.

"Thousands upon thousands of uploads. Not of the stunning scenery, the beauty of the lavender fields and sunflowers in full bloom for this brief season each year. No, the uploads of ME. Me, me, me, me, me – that’s what the 4.9 million #lavender posts demonstrated as I looked through peoples’ feeds:

Me, myself, and I."

Bookmark: 15 Months of Fresh Hell Inside Facebook

15 Months of Fresh Hell Inside Facebook by an author (WIRED)

Scandals. Backstabbing. Resignations. Record profits. Time Bombs. In early 2018, Mark Zuckerberg set out to fix Facebook. Here’s how that turned out.

Een fraai coverartikel in de nieuwe editie van Wired, over de afgelopen 15 maanden voor Facebook. Van Cambridge Analytica tot de Digital Gangsters. Een van de meest in het oog springende quotes voor mij:

The idea of Facebook is to bring people together, but the business model only works by slicing and dicing users into small groups for the sake of ad targeting. Is it possible to have those two things work simultaneously?

Openbook is live

Ik ben altijd blij als er nieuwe initiatieven onstaan voor sociale netwerken. Ongeacht of het Facebook killers zijn of meer menselijke alternatieven voor de algoritmisch gedreven dataverzamelaars die we uit Silicon Valley zien.

Ik ben sinds kort wat nauwer betrokken bij PublicSpaces waarover in een andere blogpost meer. Sinds vanmiddag ben ik eveneens te vinden op Openbook, zoals ze zelf zeggen, een sociaal netwerk voor een betere toekomst.

Op dit moment is alleen nog een mobiele versie van de app en je krijgt alleen toegang als je een backer bent van hun Indiegogo campagne. Binnenkort zal de algemene toegang open gaan. Er is al wel een wachtlijst op de site te vinden.

Ik zal binnenkort wat meer van mijn bevindingen hier posten. Vooralsnog kun je me vinden met de gebruikersnaam @fm. Helaas was @frank al weer vergeven en om weer @frankmeeuwsen te gebruiken, dat begon me wat te vervelen.

De oprichter van Openbook, Joel Hernandez, spreekt donderdag op The Social Conference. Ik ben er bij aanwezig en mogelijk zal ik Joel nog wat pittige vragen stellen als de mogelijkheid zich aanbiedt 😉

5 Redenen waarom Branchout wél interessant gaat worden

Branchout is een nieuwe Facebook applicatie die zich richt op “career networking”. Ofwel, een LinkedIn kloon. Of is het meer? Als ik de reacties en blogposts moet geloven van menig dertiger die zich met social media bezighoudt zal het zo’n vaart niet lopen. Want we hebben toch LinkedIn? En het is toch juist prettig dat je zakelijk en privĂ© kunt scheiden met LinkedIn en Facebook? Nee, dat Branchout gaat het niet worden. Want Ă­k heb al een LinkedIn account. Zegt menig kenner.

Dat is waar het mis gaat. Ik wil een aantal redenen geven waarom Branchout wél interessant gaat worden en een potentieel gevaar kan zijn voor LinkedIn.

Studenten zitten op Facebook en hebben een hekel aan LinkedIn.

Laat ik maar met de deur in huis vallen. De afgelopen twee jaar heb ik mij vrijwel dagelijks onder (HBO) studenten mogen begeven en heb ik met diverse andere docenten gesproken. Er is Ă©Ă©n trend duidelijk waar te nemen: Ze zitten allemaal op Facebook. Ik ga hier niet spreken over DE Nederlandse student, maar als ik op mijn opleiding (Communication & Media Design) rondkijk en -vraag, zie ik voornamelijk Facebook open staan. Ik heb bij een paar klassen een opdracht uitgezet om een week met LinkedIn aan de slag te gaan en hun ervaringen te delen. Stuk voor stuk geven ze dezelfde antwoorden: LinkedIn is saai, geef ons maar Facebook. Daar vinden we onze weg wel.

Branchout is een onderdeel van Facebook.

Dat is gezien het bovenstaande een enorme kracht. Branchout hoeft het niet te hebben van de LinkedIn populatie die daar de afgelopen jaren zorgvuldig een profiel hebben opgebouwd. Ik vermoed dat Branchout vooral naar de (nabije) toekomst kijkt. Ze zien dat Facebook steeds groter groeit en beseffen dat de medewerker van morgen en volgend jaar al een enorm netwerk op Facebook heeft opgebouwd. Waarom zou een student nog overstappen op LinkedIn als er al een mooi (zakelijker) netwerk op Facebook is te vinden.

Branchout snapt de Spelende Mens

Dit is een belangrijke factor die door LinkedIn over het hoofd wordt gezien. Ik ga het hier niet uitgebreid over hippe termen als Gamification hebben, maar het is een feit dat de mens van spelen houdt. Van spelletjes, van competitie. Er zijn onderzoeken (en ervaringen) die laten zien dat het inzetten van elementen a la “your profile is xx% complete” erg kunnen helpen om mensen hun profiel verder in te laten vullen.

Bij Branchout hebben ze dat erg goed door. Naast de bovengenoemde 100%-meter hebben ze een simpel spel ontwikkeld: Met wie zou je het liefst werken? Je krijgt twee mensen uit je netwerk te zien en je mag kiezen. Met wie werk je het liefste samen? Wat is de catch? Pas bij dertig keuzes krijg je te zien wie jouw heeft gekozen in deze competitie. Geloof me, dit werkt als een dolle. Want iedereen is nieuwsgierig om te zien wie graag met wie wil samenwerken. Oh, en zie je trouwens hoe dit in de toekomst een enorme social graph kan opleveren van tijdelijke projectteams die samen aan een klus gaan werken? Juist
Niet naar het nu kijken, maar naar het straks.

Branchout heeft een enorm slim viraal potentieel

Omdat Branchout op Facebook zit, maakt het direct gebruik van het virale potentieel van dit netwerk. Elke actie die je doet op Branchout kan op je Wall worden gepost of die van je vrienden. Geef je een aanbeveling aan iemand (om je profiel 100% te krijgen! Slim!) dan komt dat op zijn Wall. Doe je mee aan bovengenoemde samenwerking-spel? Let op, want je keuze kan op de wall van je vrienden komen. Heel slim en ik kan me voorstellen dat Branchout binnenkort met meer instrumenten gaat komen om zakelijke netwerken ook buiten Facebook om zo aan elkaar te verbinden. Wellicht via LinkedIn?

LinkedIn werd in het begin ook niet serieus genomen

Toen LinkedIn begon in 2003 werd het niet heel erg serieus genomen kan ik me herinneren. Waarom zou je je CV op een website zetten? Je hebt toch al een CV? Let wel, het was 2003 en sociale netwerken bestonden nog vrijwel niet. Wederom was het vooral de tech-industry die begon met LinkedIn. Nu is dit netwerk met 90 miljoen leden niet meer weg te denken. Maar wil dat zeggen dat Branchout geen serieus alternatief kan zijn voor al die miljoenen jongeren die nu al op Facebook zitten en straks ook op zoek gaan naar een baan?

Persoonlijk zal ik LinkedIn meer blijven gebruiken dan Branchout. Maar ik zie het potentieel van Branchout voor de toekomstige generaties en ben erg benieuwd hoe ze dit verder ontwikkelen de komende jaren. Zeker iets om in de gaten te blijven houden!

Eerste indruk Diaspora – Een lege kamer in een groot gebouw

Toen ik in 2000 mijn eerste blogpost schreef had ik niet het idee dat ik direct een publiek zou hebben. Ik zat op mijn studeerkamer en probeerde wat uit met het toen net ontdekte Blogger. Ik vertelde het mijn vriendin, later die week wat vrienden en zij gingen dan wel eens kijken. In de kroeg kreeg ik te horen welke post ze wel en niet leuk vonden. Pas maanden later, met de komst van reactiesystemen en de ontdekking dat er meer bloggers zijn met gelijke interesses, maakte van blogs een dynamisch en interactief platform.

Toen ik in 2007 mijn eerste tweet plaatste had ik geen idee waar ik naar zat te kijken. Ik had via via gehoord over Twitter, had het eens bekeken en besloot een paar mensen te volgen, twee of drie als ik het me goed herinner. Ik kende deze mensen zijdelings toen maar ik vond die nieuwe ontwikkeling wel interessant. Na een paar dagen zag ik al dat andere mensen mij gingen volgen en dat er kleine conversaties ontstonden. In een paar weken tijd zag ik dat dit nieuwe Twitter wel eens een volgende stap in de (r)evolutie van online conversaties kon zijn.

Toen ik een half uur geleden op de link klikte “Accept invitation from Diaspora” wist ik nog niet goed wat te verwachten. Dit nieuwe sociale netwerk is de afgelopen maanden in een sneltreinvaart ontwikkeld om als tegenhanger van Facebook te dienen. Geen data lock-in, maar de vrijheid om te doen wat je wilt op een sociaal netwerk. Na inschrijven en wat gegevens invullen krijg ik de mogelijkheid om een koppeling te maken met Facebook en Twitter. Blij, want zo zou ik toch heel snel vrienden op andere netwerken kunnen vinden op het nieuwe Diaspora. Helaas. Na inschrijven krijg ik nergens een hint om te verbinden met mij al bekende vrienden. Als een systeem een koppeling maakt verwacht ik dat direct inzichtelijk is wie er al op de nieuwe dienst zit. Nu heb ik het gevoel of ik een lege kamer inloop in een groot gebouw met duizenden kamers. Al die kamers zijn verbonden maar ik heb geen idee welke deur ik moet openen. Ergens in het gebouw is een feestje gaande, maar ik weet nog niet waar en ik zie nergens aanwijsborden of hoor feestgedruis. Ik kan wel mensen uitnodigen, maar dan moet ik weer emailadressen hebben. Dat is frustrerend en niet meer van deze tijd. Kom op Diaspora, je begon zo mooi, nu laten zien waar je toe in staat bent!

Je kunt me op Diaspora vinden met de handle [email protected] Maar dat is geen emailadres. Duidelijk toch


Wel een leuk weetje: Waarom is het veld “Gender” een tekstveld in Diaspora?

2.0 Suicide Note

Zojuist valt een interessant persbericht in mijn mailbox. Ik plaats hem hier integraal (nadruk in onderstaande is van mijn hand), graag jullie mening/idee bij de gegeven situatie


Facebook excommuniceert WORM om Web 2.0 Suicide Machine

Tot ons groot verdriet heeft Facebook Inc. besloten dat WORM, producent van de Web 2.0 Suicide Machine, wordt geĂ«xcommuniceerd van Facebook. De Web 2.0 Suicide Machine is op eigen initiatief en zelfstandig ontwikkeld door Moddr_, het medialab van WORM. Door WORM aan te pakken probeert Facebook de Suicide Machine op de knieĂ«n te dwingen. De Web 2.0 Suicide Machine maakt het voor gebruikers van – onder andere – Facebook mogelijk om “social network zelfmoord” te plegen.

Facebook dreigt met juridische stappen als de machine niet stopt en heeft nu ook geĂ«ist dat WORM zijn Facebook profiel (WORM_Rotterdam) onmiddellijk verwijdert. Facebook stelt dat de Web 2.0 Suicide Machine zijn regels heeft overtreden en daarmee heeft WORM zijn recht verspeeld om het platform nog langer te gebruiken, aldus het Amerikaanse bedrijf bij monde van haar advocaat. WORM wil dit gevecht met Facebook niet aangaan. Het idee achter de Web 2.0 Suicide Machine was namelijk “ontvrienden” en om duidelijk te maken dat gebruikers van social network sites altijd zelf de controle over hun data zouden moeten hebben. Die controle wil Facebook niet toestaan en ook wil het bedrijf het debat hierover niet aangaan.  Van ons hoeft het zo niet meer, en ons rest geen andere keus dan om nu zelf ook online  zelfmoord te plegen. De voorwaarden en de opstelling van Facebook laten voor wat WORM betreft geen enkele ruimte.

WORM betreurt de situatie ten zeerste. De Web 2.0 Suicide Machine was niet bedoeld tegen Facebook, maar als gereedschap voor mensen die om wat voor reden dan ook hun online leven zat zijn. Facebook wil dat alle toegang tot hun dienst, en daarmee alle toegang tot de persoonlijke data van hun gebruikers, via hun eigen “connect” platform gaat. Daarmee kan Facebook zelf de regels bepalen, en deze naar goeddunken veranderen.

De excommunicatie van WORM laat zien dat informatievrijheid en netneutraliteit van de gebruiker op veel social network sites een illusie is. Niet alleen is het mensen niet toegestaan om zich (geautomatiseerd) te ontvrienden, ook wanneer iets gedaan wordt dat bedrijven niet bevalt, kunnen ze besluiten hun onwelgevallige gebruikers uit te sluiten. Facebook laat zien dat een gebruiker alleen die vrijheid heeft die Facebook haar geeft.

Facebook claimt alle rechten. WORM wil niet langer leven in deze 2.0 wereld. Wij nemen daarom ook afscheid van onze vele “friends”. Het gaat jullie goed.

U kunt nu onze online zelfmoord zien via www.SuicideMachine.org.
Geen bloemen, geen speeches.